البته ماله خودش نیست...به موهاش نمیاد از این کارا بکنه...

غزل تازه من تازه شدن از لج تو       

                                                          گفته باشم پس از اين نه تو نه من از لج تو

 تو كه با مستي هفتادو دو تن رقصيدي

                                                           شده ام عاشق هفتادو دو زن از لج تو

 گفتي از مرد دهل دار بدت مي آيد 

                                                            پس بيا اين دهل و دن دددن از لج تو

 زدم آتش به همه مال و منالم ليلا 

                                                           عكس ليلا 3 عدد 20 تومن از لج تو

 آخرين بيت غزل خودكشي من شده است

                                                           هي نپورس از لج كي قاعدتن از لج تو

شمارش معکوس داره...

حاجی زود تمومش کن

شب تا صبح زل میزنه به یه گردن بنده نقره قدیمی که آویزونش کرده به آواو دستاشو بو میکنه (آوا اسمه سازشه)

یه سالی میشود حالش خوب شده بودا ولی نمی دونم دوباره چش شد ...

با نور این تیر چراغ برق جدیده زیاد حال نمیکنه

همیشه پرده ی اتاقش کشیدس

موهاشم داره سفید میشه البته شاعر میگه : مبر ز موی سپیدش گمان به عمر دراز ... جوان ز حادثه ای پیر میشود گاهی

از قیافش میشه فهمید چقد حرف واسه گفتن داره ولی نمیدونم چرا لالمونی گرفته

یه شب به قول خودش داشت با نیمه ی خاموشش حرف میزد

اولش خاموش نبودا ، خودش خاموشش کرد

فک کنم سفیدیه موهاشم ماله همینه

یه حرفایی میزدا ...

آدم با دشمنشم اونجوری حرف نمیزنه که این با نیمش حرف میزد

البته تو دایرت المعارف این کوچه هنوز کلمه دشمن ثبت نشده

این کوچه نامحدوده نامحدوده

خودشو پابند هیچی نمی کنه واسه همین هر چی سرش بیاد حقشه ...

این پاپتیم دیونست

یه عمر دنبالش گشت همین که بدستش اورد یهو ...

خودشم نمی دونه چشه

فک کنم بیماره ، بد بیمارییم هست

آخ ... دارم با خودم حرف میزنم

چرا هرکی رد میشه بد نگاه میکنه ؟

راستی!!!

من کیم که دارم اینارو میگم ؟

راوی داستان ؟

آخه این داستان که راوی نداشت ...!